yüzüme değen yüzüne hasret

Beni bırakma sevgilim,
bırakırsan düşebilirim
Sana
tekrar tekrar aşık olabilirim
Yüzün yüzüme seksenyedi kere değse
seksensekizincisini sorgularım
Ne zaman yaşamımdan sana uzansam
kalbimi sana nakletsinler
İçime düşen kasveti
anlatırken burktum kalbimi
Bir mutfak tezgahına bırakılan bardaktım
saklanmak istedim
istedim ki
kılıkırk yararcasına
kırılayım kırk yerimden
Düşüme düşen yaşanmışlık
beni alıp yanına koyardı
olmadığın günlerin hatrına
biliyordum
tenimde gezen yüzün idi
bu sıcaklığın sahibi
Şimdi bakılsa aynı camdan
durulsa önünde öylece
ve seyredilse gün boyu
yüzüme gün boyu değen yüzün
sen sevgilim,
bir günü tekrar doğurursun
battığı yerden
Bir karartıydı gözümdeki silüetin
seni öylesine sevdim ki
aldım renklendirdim
Görülmezdi gözlerin
bir gündoğumu haricinde
Sen ki sevgilim
bir köşeyi dönmek gibi tesadüf
sen o köşe başında
beklemek kadar sakin
sen o sakinliğin içinde
tutulan elsin
Bir kere dokunsam yüzüne
tekrar gelir elimi bulurdu tenin
ve bu tekrarda
harap olmak düşerdi payıma,
harap olmak
ne de güzelmiş
Geçmişe dönük alarm çaldı
seni uyandırdım zihnimde
Bir korkuydu bedenimde
seni kaybetmek
Yol üzerine denk bir hayataydı
bu düşüş
Geceyi güne
beni sana baglayan o saatte
sardı kolların kendi bedenini
ardından
bir başka yüzü okşar gibi
okşadın kendi yüzünü
seyrettim seni
geceyi güne
beni sana bağlayan o saatte